Dit jaar gaan we op vakantie richting Zuid Frankrijk, in Languedoc-Roussilon, in Serignan, aan de Middellandse Zeekust, met een gloednieuwe Zambezi Original zonder kookeiland. Wat een feestje! Het klinkt gek, maar het begint al bij het inpakken. Deze wagen heeft de mogelijkheid om te laden en lossen zonder dat de wagentent opgeklapt hoeft te worden. Ik zet hem bij ons op de oprit, open de deksel en til het bed op, zodat ik onze kampeerspullen in de bak kan leggen. In verband met kogeldruk leg ik vooral zwaardere spullen, zoals gasfles, kookstel, tafel, haringen, plankjes om hoogteverschillen op te vangen, zoveel mogelijk voorin. Geen gekruip en gesleep meer van binnenuit onder het bed.
Op zondagmorgen in alle vroegte vertrekken we, via nog vrij lege snelwegen Nederland uit met een gangetje van 90 km per uur. In België kun je meer gang maken, evenals op de Autoroute in Frankrijk. Voor onze eerste tussenstop landen we in Choiseul, op een kleine, vriendelijke camping. Eenvoudig sanitair (prima douches!), vlakke, niet echt afgebakende plaatsen en een prachtige landelijke omgeving. Het is altijd even wennen, zelfs als je de Zambezi Original opzet. Niet zozeer het opzetten zelf – uitklappen, luifeltent aanritsen, drie gescharnierde stokken eronder zetten en afspannen – als wel het organiseren van je spullen. Dan is een keuken toch handiger. Het scheelt met het opbergen van je keukenspullen en je hoeft je minder bezig te houden met kogeldruk. Wat dat laatste betreft: we hebben natuurlijk ook geen fietsen meegenomen. We zetten hem op zonder voorwand omdat het mooi weer is.
Na het avondeten maken we nog een wandeling in en rond het dorp. Mooi is dat altijd in Frankrijk: de kleinste dorpjes, in dit geval twintig huizen en een kerk, zijn vaak topzwaar van een indrukwekkend stuk geschiedenis. In de Middeleeuwen regeerden baronnen meer dan drie eeuwen lang de streek vanuit het kasteel, dat er nog steeds staat. In de 13e eeuw was het een belangrijk feodaal centrum, maar de godsdienstoorlogen van de 16e eeuw zorgden ervoor dat Choiseul steeds meer naar de achtergrond verdween.
Net buiten de camping is een prachtige heuvel die wordt bevolkt door grazende koeien en die je kunt beklimmen bij je avondwandeling. Ik houd van de rust en stilte van dit landelijke gebied.
De volgende dag brengen we een bezoekje aan Chaumont, maar we komen niet verder dan het Centre Commercial Du Moulin Neuf, voornamelijk omdat dit ‘climatisé’ is. Vanwege de warmte buiten zien we ervan af om het stadscentrum van Chaumont in te gaan. We doen boodschappen en gaan terug naar de camping. Nog even genieten van de rust, zittend bij de tent met een boek.
Zonder reserveren kom je niet terecht op de meeste gewilde kampeerplekken van de camping in Serignan, ons einddoel, aan de kust, op loopafstand van het strand. En je moet op tijd zijn. Dit fenomeen zorgt ervoor dat ik niet een plek kon reserveren vanaf het begin van onze vakantie. Op woensdag kunnen we er terecht. Voor de laatste nacht, van dinsdag op woensdag, willen we graag al een beetje in de buurt zijn en dus strijken we neer op een kleine camping in de buurt van Valence.
Hier komen we de volgende uitdaging tegen. De camping heeft geen vlakke, horizontale plaatsen. Om de wagen neer te zetten hebben we meer plankjes nodig dan we hebben en eigenlijk oprijwiggen, die we niet hebben meegenomen. Leermoment voor de volgende vakantie. Hoewel de wagen in totaal maar 300 kg weegt, en iets meer met onze spullen erin, is het wel even een ding om hem met de wielen op de meegebrachte planken te krijgen. Uiteindelijk lukt het ons. De meeste spullen eruit, het neuswiel zo laag draaien dat de koppeling bijna de grond raakt, de uitvalsteunen zo ver mogelijk uittrekken en vervolgens het neuswiel helemaal omhoog draaien. De wielen komen los van de grond, net ver genoeg om de planken eronder te leggen. Hij staat aardig recht. De luifeltent is aan één kant een beetje ‘hoog water’. Ook nu zetten we de voorwand er niet in.
En passant verlies ik mijn Maui Jim zonnebril. Ik heb hem even ergens neergelegd en weet niet meer waar. Waarschijnlijk op de pomp bij een tankstation of bij de kassa in de supermarkt. En ik kan niet zonder! Navraag de volgende morgen bij de genoemde plekken levert niets op.
’s Nachts regent het, maar niet heel hard. We kunnen volstaan met het plaatsen van alle spullen zo dicht mogelijk tegen de wagen aan. De volgende dag gaan we verder. Het is toch nog drie uur rijden naar Serignan. Om ongeveer één uur ’s middags komen we aan. Een mooie camping, een dorp op zich, met een restaurant, een winkel, een café, een luxe zwembad. De plek waar we staan is niet groot, maar groot genoeg, het sanitair is prima en wordt de hele dag door schoongemaakt. De prijs voor een kampeerplek is ongeveer gelijk aan de prijs voor een hotelovernachting. Maar ja, als je op deze locatie je vakantie wilt vieren neem je daar genoegen mee.
Eerst gaan we naar Beziers om een nieuwe zonnebril te kopen. Van hetzelfde merk. Nu is alles weer in orde.
Het genieten kan beginnen. ’s Morgens sjokken we met de badhanddoek over onze schouder de camping over, het paadje door de duinen af en we ploffen neer op het strand. Goed smeren en liggen, plat op je handdoek, in de zon. Boek erbij, fles water voor het op peil houden van het vochtgehalte en van tijd tot tijd een zwempartijtje in zee om niet oververhit te raken. Voor de lunch wandelen we even naar de tent, om in de schaduw een broodje te eten. Daarna weer terug, voor hetzelfde ritueel. Liggen en genieten van de warmte. Soms verdwijnt het rumoer van de andere badgasten steeds verder naar de verte. Wat is er fijner dan uit een hazenslaapje wakker worden en beseffen dat je op het strand ligt?
Aan het eind van de dag stappen we in de auto en rijden we naar de dichtstbijzijnde Carrefour om lekkere dingen te halen voor de avondmaaltijd. Koken doen we zelf, lekker kokerellen. Pasta, salades, Indiase curry, of Tandoori of Korma, Chili con carne, gegrilde chipolata worstjes, nasi of Thaise roerbak is ook mogelijk. Een goed glas Languedoc wijn erbij. Dit is vakantie, wat ons betreft.
Vijf dagen is dit het dagritme. Op woensdag is het bewolkt en maken we een uitstapje naar Aigues Mortes en op de terugweg naar wat winkels in Montpellier. ’s Avonds regent het licht.
’s Nachts komt de echte wolkbreuk. Uren achter elkaar hevig gekletter op het tentdoek. Iets wat we hier nog niet eerder hebben meegemaakt. Tegen de ochtend staat er zo’n 5 cm water in de voortent. Apparatuur, zoals de koelbox en de verlichting, hebben we vannacht al hoger neergezet. Binnen kan je het dankzij de deksel allemaal goed droog houden. Maar alles wat in de voortent op het zeil staat is nat en modderig. Het is de combinatie van dit ongewone weer en een campingterrein dat niet is berekend op zoveel water. Hadden we nu toch maar het kuipzeil meegenomen! Ik stap in de auto en ga naar de bouwmarkt om een nieuw en groter bouwzeil te kopen en een houweel. Als ik terugkom is het water gezakt. Met het houweel maak ik een afwateringsgoot om de tent heen. We ontdoen het bestaande zeil van alle modder, maken alles wat in de voortent staat schoon en droog, en leggen het zeil terug en het nieuwe zeil hier bovenop, de randen omhoog gekruld. De zon breekt door en langzaam wordt alles weer droog. De klusjesmannen van de camping zijn overal druk bezig om met grote waterstofzuigers de diepste plassen te laten verdwijnen. Langzamerhand gaat alles weer terug naar normaal. Het strand blijft lange tijd nat.
Aan de Original tent van onze Zambezi heeft het niet gelegen. Hij staat nog altijd even mooi en strak en is, zoals je mag verwachten, volledig waterdicht. Hij heeft ook alle andere beproevingen goed doorstaan. Modderspetters door de regen, vogelpoep van zwermen vogels in de bomen die als afscheiding dienen tussen de kampeerplaatsen, bladeren en takjes. Bij de volgende bui spoelt hij weer schoon.
Alleen bij de eerste bui op de camping bij Valence was het deksel ’s nachts zo’n 10 cm omhooggekomen. Een combinatie van een behoorlijke lengte katoenen doek dat nat wordt en dus krimpt, en een wagendeksel dat niet meegeeft. Daarna was de krimp al minder. Het hoort erbij. Net als je spijkerbroek die na de eerste wasbeurten wel weer oprekt.
Nog één ding over de wagen zelf. Als je de optie hebt van het laden en lossen, heb je ook het verlengde bed. In eerste instantie leek mij dit niet echt een toevoeging. We zijn allebei niet langer dan één meter negentig. Toch was het wel erg prettig. Je hebt veel meer ruimte in je slaapgedeelte. Als je ’s nachts je bed uit moet voor een toiletbezoek, loop je minder risico om op de enkels van de ander terecht te komen. Daarbij is de verlengde binnentent, met horgaas voorkant, lekker luchtig.
Op donderdag is er bewolking. Ik houd van sneupen tussen oude spulletjes. We gaan richting Narbonne en lopen door de meest ongeorganiseerde, chaotische kringloopwinkel van Emmaus die ik ooit heb gezien. Overal zijn dozen met spullen op hopen gegooid. Je mag zelf de spullen eruit grabbelen. Ach, rondrijden op de lokale wegen en hier en daar iets bezienswaardigs tegenkomen is ook al leuk.
Na nog een halve week redelijk tot mooi weer, en dus toch nog een paar stranddagen, vertrekken we op zondag richting de Ardeche. Hier ontmoeten we onze familie die twee weken op vakantie is in eigen land. Ze wonen in de Morvan. Gezellig bijpraten op het terras van Café La Bourse in Les Vans. We zitten er een paar uur, genieten van een erg lekkere warme lunch en koffie en wijn.
We vertrekken de volgende dag omdat er voor de komende nacht geen regen is voorspeld en we de tent graag droog willen meenemen. Dit lukt, maar bij de laatste overnachting, terug in Choiseul, lukt het niet. In de nacht regent het, maar gelukkig is het ’s morgens, op het moment dat wij willen inklappen, droog. De tent is nat maar niet heel erg en bij het inklappen leer ik tenslotte nog iets. Ik realiseer me dat je, als je de Original tent met luifeltent hebt opgezet, er altijd één zijde van de wagentent is die droog blijft, de kant die in de voortent uitkomt. Bij het inklappen legden we eerst de droge zijdeur op het bed en daarna daaroverheen de natte. Het bed blijft zo droog genoeg. Tenminste, als de wagentent niet druipt van het regenwater.
We laten zoals altijd een lege kampeerplek achter en vertrekken. Nog één dag rijden, terug naar Nederland. Eenmaal thuis zetten we de wagen open om te drogen. Kamperen is altijd leuk en fijne invulling van onze vakantie. Je bent vrij om te gaan en staan waar je wilt. Je kunt ontspannen, je komt in de mooiste gebieden en er hoéft niets. En als het weer voorbij is ben je toch weer blij dat je onder je eigen douche staat, met een regelbare straal en zonder drukknop die omhoogkomt en de straal onderbreekt. Thuis zijn is ook wel weer fijn. Volgend jaar weer.